حتما می‌دونین امروز چه روزی بوده، همه‌جا پیچیده بود، ۱۱ اکتبر، روز جهانی دختر.👩
امروز دونه‌دونه نگاهشون می‌کردم؛👀
موهاشون، چشم‌هاشون، دست‌هاشون، لبخندهاشون، اخم‌هاشون...
شاکی شدن‌هاشون، موافقت‌ها و مخالفت‌هاشون، قهر کردن‌ها و بغل کردن‌هاشون، هیجان‌زده شدن‌هاشون...
و به تک‌تک‌شون افتخار می‌کردم؛🤩
به این‌که اینجا هستن، روی همین زمین،🌏
با همه‌ی تفاوت‌هاشون، دارن دنیا رو می‌شناسن، خودشون رو کشف می‌کنن و راهشون رو پیدا می‌کنن.🔍
به دخترهایی فکر می‌کردم که قرار نیست همه شبیه هم باشن؛ قرار نیست همیشه لبخند بزنن، همیشه موافق باشن، همیشه آروم و بی‌صدا باشن. دخترهایی که حق دارن سؤال داشته باشن، نظرشون رو عوض کنن، بلند بخندن، اعتراض کنن، اشتباه کنن، دوباره تلاش کنن و راه‌های تازه‌ای رو امتحان کنن.
و من، توی این کارگاه، دلم می‌خواد سهم کوچیکی داشته باشم در این‌که هرکدومشون فرصت داشته باشن خودشون باشن؛🤏 با خیال‌هاشون، فکرهاشون، انتخاب‌هاشون و تمام چیزهایی که هنوز در وجودشون کشف نشده.
روز جهانی دختر مبارک؛ به امید دنیایی که توش، هر دختر بتونه با خیال راحت، قدم‌های خودش رو برداره. 💝
با عشق و همراهی،
بهاره کشاورزپور.
(این منم، که امروز باهاشون عکس دست‌جمعی نگرفتم🙁)